Un blòg de mai
tèxtes brèus, bracs, cortets...

I

Sèm los mèstres d'aquela planeta, mas o sabon quitament pas. Sèm tròp discrets, o puslèu nos sabon pas entendre. Avèm pas de lenga per comunicar, mas nòstra comunicacion es mai poderosa: sabèm far sisclar lo vent per nos; sabèm far tremolar la tèrra; sabèm crear dins la mar d'èrsas bèlas tuairas. Autres còps, lo monde d'aquela enja nos comprenián melhor: lors ancians o lors mascs èran capables de sentir nòstres messatges e d'ausir nòstras demandas. Las autras enjas contunhan de nos entendre, malgrat tot lo bruch que fa aquela que se crei mèstra mas que nos ausís pas mai.

Lo reportaire repotegaire, sovent escaissat l'ors de la carta de premsa, se decidiguèt, aquel dimenge d'agost, a porgir una pròva vesedora d'aquel safre. Alestiguèt sos afars, desrenguèt lo meteis dimenge un plamponh de responsables d'aquelas revistas que fan flòri ambe lo retorn a la natura e a l'autentic (lor vendèt quitament quatre còps lo meteis projècte), acabèt sa jornada sens acabar son litre de vodcà e s'endormiguèt amb als pòts aquel rictus que los homines comunicantes sonan sorire.

Lo diluns de matin, passèt a la redaccion del cotidian regional liofilizat que li donava lo pan de cada jorn e despausèt sa demanda de vacanças sens paga de dos meses, per motius personals. Prautiguèt coma a l'acostuma las patèrlas de l'assistenta encargada de las ressorças umanas e se prometèt de ne prautir mai tre sa tornada.